Πριν λίγες μέρες έκλεισα τα 30. Ήταν ένα ήσυχο, αλλά καθοριστικό ορόσημο. Και μου φάνηκε η κατάλληλη στιγμή να σταματήσω για λίγο, να κοιτάξω πίσω και να γράψω αυτό το άρθρο—σαν μια μικρή επιστολή στον εαυτό μου.
Πέρασαν έξι ολόκληρα χρόνια από τότε που άφησα την Ελλάδα και ήρθα να ζήσω στην Κορέα. Στα 24 μου, όλα ήταν καινούρια: η χώρα, η γλώσσα, οι ρυθμοί, ακόμα κι εγώ. Τώρα, στα 30, νιώθω πως δεν είμαι πια επισκέπτρια. Νιώθω πως ανήκω.
Από τις μεταφράσεις στο γραφείο, στην ένταση της καθημερινότητας
Όταν πρωτοήρθα στην Κορέα, δούλευα σε ένα ήσυχο γραφείο, κάνοντας μεταφράσεις. Οι ρυθμοί ήταν χαλαροί, υπήρχε χρόνος για μαθήματα κορεατικών, βόλτες και εξερεύνηση. Εκείνη η περίοδος ήταν όμορφη, πιο “ανάλαφρη”, με πολλές πρώτες εντυπώσεις.
Σήμερα, η ζωή είναι πολύ πιο γεμάτη. Είμαι δασκάλα Αγγλικών, κάνω το μεταπτυχιακό μου στο TESOL, μεγαλώνω τη μικρή μας κόρη, και παράλληλα τρέχω το δικό μου travel planning project. Δουλεύω σκληρά – κάθε μέρα – αλλά νιώθω ότι χτίζω κάτι δικό μου.
Η Κορέα δεν είναι πια “το εξωτερικό” – είναι το σπίτι μου
Δεν νιώθω πια ξένη. Αντιθέτως, αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ. Η Κορέα με έχει διαμορφώσει, μου έδωσε ρυθμό, στήριξη και χώρο να ανθίσω.
Μου λείπει η Ελλάδα, αλλά όχι η νοοτροπία του “να σχολιάσουμε τα πάντα”. Εδώ, υπάρχει επαγγελματισμός, τάξη, ευγένεια – ακόμα κι αν είναι κάπως απρόσωπα. Κι αυτό, τελικά, μου ταιριάζει καλύτερα.
Μητρότητα σε τρεις γλώσσες
Η κόρη μας μεγαλώνει ακούγοντας κορεάτικα, ελληνικά και αγγλικά. Είναι όμορφο και δύσκολο μαζί. Δεν με απασχολούν οι συγκρίσεις ή η πίεση γύρω μου. Έχουμε τα δικά μας όρια, τον δικό μας τρόπο, και όλα θα γίνουν στον καιρό τους – ακόμα κι αν δεν ξέρω ακόμα πώς θα της μάθω γραφή και ανάγνωση στα ελληνικά.
Από τη Hongdae στο Apgujeong — Πώς ωρίμασαν τα γούστα μου
Στα 24 μου, μετά το μάθημα των κορεατικών ήθελα να βγω στη Hongdae. Τώρα, μου φαίνεται χάος. Προτιμώ τα ήσυχα tea rooms στο Apgujeong, έναν καλό καφέ με φίνα αισθητική και ατμόσφαιρα.
Το ίδιο και το στιλ μου: από K-pop influences σε timeless γραμμές, neutral τόνους και ευρωπαϊκά brands όπως Gucci και YSL. Αν κάνω beauty shopping, θα είναι για να “ξαναφτιάξω” το μακιγιάζ της Monica Bellucci στα ’90s. Όλα έχουν αλλάξει—και χαίρομαι.
Ένα πάθος που γίνεται στόχος: Η ιππασία
Κάνω ιππασία και θέλω να εξελιχθώ επαγγελματικά. Θέλω να συμμετέχω σε αγώνες, να μεγαλώσω μέσα στο άθλημα. Μετά τη γέννα, ήταν δύσκολο. Επέστρεψα 2,5 μήνες αφού γέννησα, κάνω καθημερινά ασκήσεις, γυμνάζομαι στοχευμένα και δουλεύω σιωπηλά.
Για μένα, η ιππασία είναι έκφραση πειθαρχίας, κομψότητας και εσωτερικής δύναμης.
6 χρόνια μετά. 30 χρονών. Δεν είμαι πια η κοπέλα που ήρθε να “δει πώς είναι η Κορέα”. Είμαι η γυναίκα που έχτισε ζωή εδώ.
Η Κορέα έγινε ο καθρέφτης μέσα στον οποίο με γνώρισα απ’ την αρχή. Κι αυτό το άρθρο είναι μια μικρή υπενθύμιση: ότι το να φύγεις από τα γνώριμα είναι δύσκολο… αλλά μπορεί να είναι και η αρχή του πιο αυθεντικού σου εαυτού. Αξίζει να φύγεις, να ξεβολευτείς, να χαθείς, να ξαναφτιαχτείς.
Αν θες να διαβάζεις πρώτος/η τα πιο προσωπικά μου άρθρα,
γράψου στο newsletter μου.
Μικρές ιστορίες, tips, σκέψεις και ζωή στην Κορέα—απευθείας στο inbox σου.
the mean brunette 